قبض روح

ghabzerooh — Sat, 31 Oct 2009 20:39:28 GMT

هر وقت خواستیم آزاد باشیم انتخاب کردیم

غافل از اینکه انتخاب محدودیت میاره....

ghabzerooh — Fri, 04 Sep 2009 06:12:18 GMT

برادرانه بیا تا دمی تکان بدهیم

و روح تازه به آیین مردگان بدهیم

دو روی سکه شدیم و دو رو و سکه شدیم

دو روی سکه ی هم را به هم نشان بدهیم

چه زود و ساده به این عشق مطمئن شده ایم

بیا به گردش دور زمان ‌ زمان بدهیم

و فال قهوه ی ما قهوه ایی شده است بیا...

که فحش زشت به ناموس استکان بدهیم

ghabzerooh — Sat, 18 Jul 2009 08:09:03 GMT

وقتی یه سیب و پرت کنی به سمت آسمون

جاذبه زمین فوری تلاش می کنه نذاره بره آسمون

اما اگر یه سیب و پرت کنی زمین

آسمون هیچ تلاشی نمی کنه تا نذاره بخوره زمین

این...

نه تقصیر آسمونه نه تقصیر زمینه نه مقصرش سیبه

این توئی که باید نسبت به اونایی که باهاشونی شناخت درست داشته باشی

ghabzerooh — Wed, 24 Jun 2009 12:20:55 GMT

دور تمام باغچه را خط کشید و رفت

پروانه یی که پیله ی ابریشمی نداشت...

ghabzerooh — Tue, 02 Jun 2009 17:47:34 GMT

اگر صدای بوق را از دور ترین ماشین به خودتان شنیدید

لبخند نزنید...

شاید ماشین نزدیک به شما بوق نداشته باشد

ghabzerooh — Wed, 06 May 2009 15:57:15 GMT

خاطرات کودکیت را نگاه خواهم داشت

وسایل کودکیت را نگاه خواهم داشت

نقاشی های کودکیت را نگاه خواهم داشت

چون می دانم

روزی به کودکیت نگاه خواهی کرد...

ghabzerooh — Tue, 21 Apr 2009 16:54:18 GMT

رگهای مرده مغز سرم را گرفته اند

تا رد قلب در به درم را گرفته اند

رفتار آسمان به قفس مو نمی زند

با این وجود بال و پرم را گرفته اند

از قارقار شوم کلاغان لاشه خوار

تا سنگ قبرها خبرم را گرفته اند

چوپان ساده ام که رفیقان گرگ خو

در نقش بره دور وبرم را گرفته اند

باشد ردیف و قافیه را می زنم به هم

ابیات تازه ایی نظرم را گرفته اند...

ghabzerooh — Mon, 02 Mar 2009 03:10:18 GMT

دیر کرده بود مثل همیشه و این اصلن قابل تحمل نبود

گاهی نگاهی به پشت ساعت می انداخت فکر می کرد حتمآ ساعت ایرادی پیدا کرده که

زمان نمی گذرد

عقربه ها را برد جلو انقدر که از زمان پیش افتادند اما فایده ای نداشت عقربه ها گذشتند اما زمان..

چشمش پر بود از تصویر قرص و شربت و دارو های مختلف .

پنجره صدای هیچ عبوری را در حافظه ی موقت خود ضبط نکرده بود

مثل داستان ها برگه ای کوچک و سفید کنار آینه چسباند و زیر آن تاریخ زد و خداحافظ نوشت

کنار پنجره امد از لبه ی آن بالا رفت تا خود را پرت کند در آغوش پیاده رو

اما بخودش آمد ارتفاع بیشتر از انی بود که یک خود کشی ناموفق بماند. حسابی فکرش آشفته شد

و سخت ترسید

از مرگ از ارتفاع...

ناگهان در باز شد مرد با صدای بلندی گفت: دوسِت دارم عزیزم ببخش که...

و زن که غرق در افکار تردید آمیزش روی پره ی پنجره ایستاده بود تعادلش را از دست داد و

چند لحظه بعد نقش پیاده رو شد

ghabzerooh — Fri, 13 Feb 2009 13:12:18 GMT

یک ساعت ذهنش را ماساژ می داد شاید یادش بیفتد

اما ذهن ادم مگر چقدر وقایع را دقیق به خاطر می سپارد؟

سعی کرد باور کند فراموش کرده است اما مگر ذهنش اجازه می داد

مرتب همان خرده اتفاقات مبهم را جلوی چشمش می رقصاند

شبیه هیچ فیلم و داستانی نبود نه فنجان قهوه ایی در کار بود

نه رعد و برقی پشت پنجره درختان را می ترساند

عاقبت بدون آنکه درست بداند چرا مرده است

کاملا از جسدش جدا شد

همیشه آرزوی رهایی داشت و الان آزاد بود حتی بیشتر از آنکه همیشه فکرش را می کرد

موقعی خارج شدن از اتاق هر چه تلاش کرد نتوانست دستگیره را بگیرد تا در را باز کند

و غمگین تر از همیشه بالای سر جنازه ی خود نشست

ghabzerooh — Sat, 03 Jan 2009 15:44:18 GMT

به دعوت چادرنشین منم بازی:

نگاه که میکنم

می پرسی:

مشکلی پیش اومده؟

نگاه که میکنی میپرسم

مشکل؟

و هر دو خوب میدانیم

خیلی از مشکلات از همین پیش نیامدن هاست